verschillende vensters

Toen we op de ruïne van Shkodër waren ontmoetten we een jong Nederlands gezin waar we een leuk gesprek mee hadden. Met hun twee dochters gebruikten ze de herfstvakantie voor 'n bezoek van een vriendin van één van de dochters in Kosovo en waren nu even in Albanië. Op hun vraag waar wij naar toe gingen wisten we nog niet zo'n goed antwoord te geven. Wel lieten ze weten dat hun de kust was tegengevallen ook vanwege de rotzooi. Inmiddels hadden we al meerdere camperaars gesproken die vertelden dat het binnenland prachtig was maar dat de wegen erbarmelijk waren. Zelf wilden we nog wel meer van Albanië ervaren dus besloten we meer naar het zuiden te rijden en Berat te gaan bezoeken. Berat wordt ook de stad van de duizend vensters genoemd. 

De reis naar Berat was er een met vele gezichten. Of misschien wel een van duizend verschillende vensters om doorheen te kijken. Afwisselend in landschap, maar ook in sfeer. We reden door armoedige dorpjes, langs half afgebouwde of half ingestorte woningen, trouwpaleizen, autosloperijen en etalages met dure auto's. Langs de weg heel veel verkopers met fruit en groenten. Soms mensen die ter plekke mais aan het grillen waren op een geïmproviseerd barbecuetje. Ganzenhoedsters, kalkoenenhoedsters en geitenhoeders in de berm van de weg. Verschillende doodgereden honden en katten gezien. Dan weer langs een hele rij luxe hotels tussen de "snel"weg en het strand. Enerzijds afwisselend, anderzijds deprimerend. We kregen er allebei een brok van in de keel. Was dit nou dat land waarvan steeds wordt geroepen dat het zo geweldig is?

Toen we aankwamen in Berat en de camper een plekkie had gekregen besloten we meteen een wandeling richting het centrum te maken. En dat was zeker de wandeling waard. Niet alleen omdat het stadje de moeite waard was, maar ook om onder de mensen te zijn. En dan blijkt weer dat het heel vriendelijke mensen zijn. Je krijgt bij het binnenkomen van de camping zomaar een welkomsgeschenk in de vorm van een bordje fruit. Midden op straat drukt een oudere vrouw met een vriendelijke glimlach je zomaar een granaatappel in je hand.

Maar de weg naar Berat en hetgeen we daar gezien hebben gaf ons niet het gevoel wat we uit alle verhalen misschien verwacht hadden. Daarom besloten we om één nacht in Berat te overnachten en daarna de weg terug te aanvaarden. En gezien de zeer geringe hoeveelheid aan doorgaande routes werd het dezelfde weg maar dan andersom.